W połączeniach nitowych materiał nitu nie jest dobierany przypadkowo. Punktem wyjścia jest oznaczenie materiału łączonych blach (podane w dokumentacji lub na rysunku/ilustracji do zadania). W praktyce dąży się do tego, aby materiał elementu złącznego był zgodny z materiałem łączonych części albo co najmniej tworzył z nim bezpieczną parę materiałową.
Odpowiedź "Miedź." jest właściwa w sytuacji, gdy z oznaczenia wynika, że łączone blachy są wykonane z miedzi. Zastosowanie nitów miedzianych sprzyja:
- zgodności materiałowej (podobne własności i zachowanie w eksploatacji),
- ograniczeniu ryzyka korozji kontaktowej (galwanicznej), która może pojawić się, gdy połączy się różne metale w obecności wilgoci lub innego elektrolitu,
- łatwiejszej ocenie jakości i trwałości połączenia, bo nie wprowadza się dodatkowego, odmiennego materiału w strefę złącza.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne w takim doborze?
- "Cynk." – cynk jako materiał nitu jest wyborem nietypowym i nie wynika z logiki doboru "do miedzi"; dodatkowo różne metale w styku mogą tworzyć parę sprzyjającą korozji w określonych warunkach.
- "Stal ocynkowana." – to stal z powłoką cynkową, a więc wprowadzamy stal jako materiał bazowy; powłoka może ulec uszkodzeniu w procesie nitowania i nie jest to odpowiednik doboru "miedź do miedzi".
- "Aluminium i jego stopy." – aluminium to zupełnie inny materiał niż miedź; przy doborze materiałów do połączeń blach nie zakłada się takiej zamiany bez wyraźnego wskazania w dokumentacji.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach tego typu najpierw odczytaj oznaczenie materiału elementów łączonych, a dopiero potem wybieraj materiał elementu złącznego. Jeśli w odpowiedziach jest materiał identyczny z materiałem blach, zwykle jest to wybór najbardziej uzasadniony (o ile zadanie nie podaje specjalnych warunków środowiskowych lub technologicznych).
