W przypadku objawów śpiączki hiperglikemicznej kluczowe jest możliwie szybkie zahamowanie nadmiernej glikemii i odwrócenie zaburzeń metabolicznych. Z tego powodu właściwym wyborem jest insulina o szybkim (lub krótkim) działaniu, bo ma najszybszy początek działania i pozwala na bieżącą korektę stężenia glukozy.
Na wykresach profilu działania insuliny preparaty szybko/krótkodziałające rozpoznaje się po tym, że krzywa zaczyna się wcześnie po podaniu, osiąga szczyt relatywnie szybko i kończy się wcześniej niż insuliny bazowe. Taki profil odpowiada zastosowaniom "doraźnym" (korekcyjnym/bolusowym), a w warunkach szpitalnych może być wykorzystywany w sposób umożliwiający częstą kontrolę efektu (np. w schemacie intensywnego nadzoru glikemii).
Odpowiedzi wskazujące na insulinę pośredniodziałającą są nieprawidłowe, ponieważ jej początek działania jest wolniejszy, a profil jest przeznaczony przede wszystkim do zabezpieczenia glikemii na kilka–kilkanaście godzin w tle. W ostrym stanie zagrożenia życia wolniejszy start i mniej przewidywalna możliwość szybkiej korekty nie spełniają celu interwencji.
Odpowiedzi wskazujące na insulinę długodziałającą (bazową) również są błędne: te preparaty mają łagodny, rozciągnięty w czasie efekt i nie służą do szybkiego "zbicia" wysokiej glikemii. Są zaprojektowane do stabilnego pokrycia zapotrzebowania podstawowego i minimalizacji wahań, a nie do leczenia ostrego epizodu hiperglikemicznego.
Jeżeli wśród odpowiedzi pojawiają się mieszanki insulin (np. dwufazowe), to także nie jest to najlepszy wybór w stanie nagłym, bo zawierają komponent o innym profilu (bazowym) i utrudniają precyzyjne, szybko modyfikowane dawkowanie. Na egzaminie warto więc zapamiętać regułę: stan ostry i konieczność szybkiej korekty = insulina szybko/krótkodziałająca; terapia podtrzymująca = insulina pośrednia/długa (bazowa).
