W geodezji metoda pomiaru kątów poziomych wynika z tego, w jaki sposób zapisano obserwacje i jak z nich uzyskuje się wartość kąta. Metoda kierunkowa polega na tym, że na stanowisku instrumentu mierzy się kierunki na kolejne celowe (punkty), a kąt między dwoma kierunkami otrzymuje się jako różnicę odczytów kierunków (zwykle po sprowadzeniu do właściwego zakresu).
Dlatego odpowiedź "Kierunkowa." jest poprawna, gdy szkic/dziennik obserwacji przedstawia właśnie zestaw kierunków na punkty osnowy realizacyjnej, z których następnie wyznacza się kąty.
- "Repetycyjna." jest błędna, jeśli na szkicu nie ma charakterystycznego zapisu wielokrotnych powtórzeń tego samego kąta i ich kumulowania (repetycji) w celu zwiększenia dokładności. W metodzie repetycyjnej kluczowa jest idea powtarzania tego samego kąta i sumowania efektu, a nie pojedynczy zestaw kierunków.
- "Schreibera." jest błędna, jeżeli szkic nie wskazuje układu obserwacji typowego dla tej metody (rozpoznawalnego po specyficznej organizacji celowych i sposobie wyznaczania wartości). Sama obecność kilku punktów na szkicu nie przesądza o tej metodzie.
- "Kątowa." jest nieprecyzyjna jako nazwa metody w tym kontekście i nie opisuje konkretnego sposobu prowadzenia obserwacji (jak "kierunkowa" czy "repetycyjna"). Może sugerować potocznie "pomiar kąta", ale w zadaniach egzaminacyjnych oczekuje się nazwy metody obserwacji.
Wskazówka egzaminacyjna: patrz na to, czy na szkicu/danych są zapisane kierunki na wiele punktów (wtedy najczęściej metoda kierunkowa), czy raczej widać powtarzanie tego samego kąta w seriach (wtedy metoda repetycyjna). Najpierw identyfikuj cechę zapisu, dopiero potem dobieraj nazwę metody.
