Dobór sprężarki do układu pneumatycznego opiera się na dwóch warunkach: ciśnienie robocze sprężarki musi być co najmniej równe wymaganemu w układzie oraz wydajność (natężenie przepływu) musi pokryć maksymalne zapotrzebowanie.
Krok 1: konwersja jednostek przepływu. W treści podano 4 dm3/s. Ponieważ 1 dm3 = 0,001 m3, otrzymujemy 4 dm3/s = 0,004 m3/s. Katalogi często podają wydajność w m3/min, więc przeliczamy czas: 0,004 m3/s × 60 s/min = 0,24 m3/min.
Krok 2: weryfikacja ciśnienia. Wymagane ciśnienie robocze to 6 bar. Z danych katalogowych wynika, że maksymalne ciśnienie robocze wszystkich rozpatrywanych modeli wynosi 10 bar, więc każdy z nich spełnia warunek ciśnienia.
Krok 3: dobór po wydajności i ekonomii. Wymagana wydajność to co najmniej 0,24 m3/min. Model o wydajności 0,241 m3/min spełnia wymaganie z minimalnym zapasem, co jest praktycznie korzystne (niewielki margines stabilizuje pracę przy wahaniach poboru), a jednocześnie ogranicza koszty energii i eksploatacji. Dlatego właściwy jest wybór R2.2IU-10-200.
Pozostałe propozycje są przewymiarowane wydajnościowo (większy przepływ niż wymagany), więc choć zadziałają, zwykle oznaczają wyższe zużycie energii i niepotrzebne koszty. Typowe pomyłki na egzaminie wynikają z błędnej konwersji (pominięcie mnożenia przez 60 lub błędne przeliczenie dm3 na m3) oraz z wybierania "większego na zapas" zamiast najmniejszego spełniającego warunki.
