Na rysunku widać, że krawędź materiału (warstwa środkowa) jest objęta dodatkowym elementem, który owija ją z lewej i prawej strony, tworząc charakterystyczny przekrój w kształcie litery U. Przez wszystkie warstwy przechodzi linia ściegu maszynowego. Taka konstrukcja odpowiada szwowi lamującemu: surowy brzeg jest zamknięty w lamówce (taśmie) i przeszyty, co zabezpiecza przed strzępieniem, wzmacnia krawędź i poprawia estetykę.
W kontekście naprawy sukienki dziewczęcej rozdartej na linii dołu lamowanie jest rozwiązaniem praktycznym, bo łączy funkcję naprawy i wykończenia. Zamiast tylko zszyć pęknięcie, stabilizuje się całą krawędź taśmą, co jest szczególnie użyteczne, gdy brakuje zapasu na podwinięcie albo rozdarcie sięga samego brzegu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Szew francuski to szew łączący dwa brzegi materiału tak, by surowe krawędzie znalazły się wewnątrz "tunelu" szwu. W przekroju spodziewalibyśmy się podwójnego złożenia i zamkniętych brzegów między warstwami materiału, a nie oddzielnej taśmy obejmującej krawędź.
- Szew nakładany powstaje przez nałożenie jednego elementu na drugi (z zakładką) i przeszycie. Jego cechą jest zachodzenie warstw, a nie owinięcie krawędzi taśmą po obu stronach.
- Szew obrębiający polega na podwinięciu tego samego materiału i przeszyciu, bez doszywania dodatkowej lamówki. Na rysunku brak typowego podwinięcia materiału, a kluczowe jest występowanie elementu obejmującego brzeg (lamówki).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na przekroju widzisz dodatkową taśmę obejmującą brzeg z obu stron, myśl "lamowanie"; jeśli widzisz podwinięcie tej samej tkaniny – to obrębianie.
