Dobór prądu znamionowego zabezpieczenia nadprądowego wykonuje się na podstawie obciążalności prądowej przewodu w danych warunkach ułożenia. Zabezpieczenie (np. wyłącznik nadprądowy) ma chronić przewód przed przeciążeniem i zwarciem, więc jego prąd znamionowy nie może być większy niż dopuszczalny prąd wynikający z tabel doboru.
W zadaniu kluczowe są trzy kroki:
- Identyfikacja przewodu: YDY 3x1,5 mm², czyli przekrój żyły roboczej 1,5 mm² (Cu).
- Wybór sposobu ułożenia: A2. Ten sposób ułożenia oznacza warunki chłodzenia gorsze niż przy prowadzeniu "na powietrzu", dlatego obciążalności w tabeli są odpowiednio niższe.
- Ustalenie liczby żył obciążonych: instalacja jednofazowa oznacza, że prąd roboczy płynie żyłą fazową L i wraca żyłą neutralną N. To są 2 żyły obciążone. Trzecia żyła (PE) jest ochronna i nie przenosi prądu roboczego w normalnej pracy, więc nie powinna być traktowana jako obciążona.
Dopiero po poprawnym ustaleniu "2 żyły obciążone" odczytuje się wartość z tabeli: w wierszu 1,5 mm² oraz w kolumnie A2 dla 2 żył obciążonych znajduje się 16 A. To jest dopuszczalny prąd znamionowy zabezpieczenia nadprądowego dla tego przypadku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "13 A" odpowiada sytuacji, gdy obciążone są 3 żyły (typowo obwód trójfazowy), co zwiększa nagrzewanie wiązki przewodów i wymusza niższe In. W zadaniu jest jednak instalacja jednofazowa.
- "20 A" oraz "25 A" są wartościami zbyt dużymi dla wskazanego przekroju 1,5 mm² w sposobie ułożenia A2. Takie zabezpieczenie mogłoby nie chronić przewodu przed długotrwałym przeciążeniem.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze rozdzielaj pojęcia "ile żył ma przewód" od "ile żył jest obciążonych". W przewodzie 3-żyłowym w układzie jednofazowym standardowo obciążone są tylko dwie żyły.
