To zadanie nie wymaga obliczeń, tylko poprawnego odczytu danych z tabeli technologicznej. Należy wykonać trzy kroki:
- Ustalić, jaki materiał jest zagęszczany: w treści podano pospółkę (mieszanka frakcji, zwykle piaskowo-żwirowa).
- Ustalić, jakim sprzętem odbywa się zagęszczanie: płyta wibracyjna typu lekkiego.
- W tabeli odnaleźć przecięcie odpowiedniego wiersza (pospółka) i kolumny (płyta lekka). W tym miejscu wskazany jest zakres grubości warstwy, którą można skutecznie zagęścić przy takim doborze sprzętu.
Z tego odczytu wynika przedział 20–40 cm, więc odpowiedź "20–40 cm" jest zgodna z tabelą.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "10–30 cm" oraz "10–20 cm" to zakresy z niższą dolną granicą. W takich tabelach często odpowiadają innym warunkom (np. innemu materiałowi, innemu typowi zagęszczarki lub innym ograniczeniom) albo są zbyt zachowawcze względem pozycji wskazanej w tabeli.
- "20–30 cm" zawęża poprawny przedział i pomija górną granicę. To typowy błąd polegający na przepisaniu tylko części zakresu lub pomyleniu sąsiednich pól tabeli.
W praktyce budowlanej właściwy dobór grubości warstwy jest istotny, bo zbyt gruba warstwa może nie zostać dogęszczona w całym przekroju, a zbyt cienka spowalnia roboty (więcej warstw i przejść). Na egzaminie warto zawsze czytać tabelę "po osi": najpierw materiał, potem sprzęt, a dopiero na końcu zakres liczbowy.