W toczeniu jednym z podstawowych parametrów oceny jakości powierzchni jest chropowatość opisywana m.in. parametrem Ra. W zadaniu podano:
- promień naroża ostrza: re = 1,2 mm,
- posuw: f = 0,35 mm/obr.
Ponieważ polecenie brzmi "na podstawie wykresu", prawidłowa metoda polega na odczycie wartości z wykresu technologicznego dla wskazanego promienia naroża i posuwu (dobór właściwej krzywej/serii danych oraz poprawne odczytanie skali).
Ogólna zależność praktyczna jest taka, że większy posuw f zwykle powoduje większą chropowatość, ponieważ ślady po przejściach ostrza są "wyższe" i bardziej widoczne. Z kolei większy promień naroża re może sprzyjać wygładzaniu, ale przy dużym posuwie nadal można uzyskać istotnie większe Ra.
Dla zestawu danych re=1,2 mm i f=0,35 mm/obr odczyt z wykresu prowadzi do wartości Ra(max) = 15 µm. To jest odpowiedź zgodna z ideą zadania: odczyt dla dość dużego posuwu daje relatywnie większą chropowatość.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne w tym kontekście?
- Ra(max) = 1 µm i Ra(max) = 3 µm to wartości typowe raczej dla znacznie mniejszych posuwów i/lub obróbki wykończeniowej, więc nie pasują do f=0,35 mm/obr.
- Ra(max) = 7 µm jest wartością pośrednią; może odpowiadać innemu punktowi na wykresie (np. mniejszemu posuwowi albo innemu re), ale nie temu konkretnemu zestawowi danych.
Wskazówka egzaminacyjna: przy odczycie z wykresu zawsze sprawdź, czy wybierasz właściwą krzywą dla re oraz czy odczytujesz Ra(max), a nie inny parametr chropowatości lub inną skalę.
