W zadaniu trzeba skorzystać z wykresu przedstawiającego zależność między temperaturą krzepnięcia roztworu a stężeniem glikolu etylenowego w wodzie. Jest to typowa umiejętność diagnostyczna w kontekście płynów chłodniczych: im większy udział glikolu, tym niższa temperatura krzepnięcia (do pewnego zakresu).
Aby wyznaczyć stężenie, wykonuje się następujące kroki:
- odszukać na osi temperatury wartość -15°C (zwracając uwagę na znak "minus"),
- poprowadzić linię do przecięcia z krzywą/charakterystyką na wykresie,
- z punktu przecięcia odczytać na osi stężenia wartość odpowiadającą temu punktowi (czasem potrzebna jest prosta interpolacja między podziałkami).
Z takiego odczytu wynika wartość około 20%, więc odpowiedź "20%" jest poprawna.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "50%" to stężenie często spotykane w praktyce jako gotowy płyn lub mieszanka zapewniająca ochronę do dużo niższych temperatur niż -15°C. Wybór tej odpowiedzi bywa skutkiem przyzwyczajenia, a nie odczytu z wykresu.
- "60%" oznacza jeszcze większy udział glikolu, który na typowych wykresach odpowiada jeszcze niższym temperaturom krzepnięcia niż przy 50% (czyli nie pasuje do -15°C).
- "80%" jest bardzo wysokim stężeniem; na standardowych charakterystykach nie odpowiada temperaturze krzepnięcia tak "wysokiej" jak -15°C. To odpowiedź skrajna, często wybierana błędnie przez osoby mylące kierunek zależności.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw sprawdź opisy osi (czy stężenie jest w % masowych czy objętościowych) i dopiero potem odczytuj punkt z krzywej. Unikniesz błędów wynikających z automatyzmu i "typowych" wartości z praktyki.
