W tabeli kluczowe są wartości graniczne i porównanie ich z pomiarem dla strony lewej (L) i prawej (P).
- Grubość tarczy: limit minimalny wynosi 22,20 mm. Zmierzono L=22,15 mm, czyli poniżej limitu. Tarcza o grubości mniejszej od minimum jest elementem zdyskwalifikowanym (ryzyko przegrzewania, pęknięcia i spadku skuteczności). Prawa tarcza ma 22,23 mm, czyli formalnie spełnia limit.
- Bicie osiowe tarczy: limit max 0,15 mm. Wyniki L=0,07 mm i P=0,11 mm mieszczą się w dopuszczalnym zakresie, więc samo bicie nie wymusza naprawy.
- Grubość okładziny klocków: minimum 1,50 mm, a zmierzono 3,63–3,95 mm, więc klocki nie są zużyte do granicy.
Mimo że problem "graniczny" dotyczy lewej tarczy, w praktyce serwisowej i dla bezpieczeństwa tarcze na tej samej osi wymienia się parami. Pozostawienie jednej starej tarczy i montaż drugiej nowej może powodować różnice w charakterystyce tarcia i nagrzewania, a w konsekwencji nierównomierne hamowanie i ściąganie pojazdu.
Dodatkowo, przy montażu nowych tarcz standardowo wymienia się komplet klocków. Stare klocki mają "ułożoną" powierzchnię do starej tarczy; połączenie starych klocków z nową tarczą pogarsza przyleganie, wydłuża docieranie i może przyspieszać nierównomierne zużycie.
Dlatego poprawny zakres naprawy to wymiana dwóch tarcz hamulcowych i kompletu klocków.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Wymiana tylko lewej tarczy lub lewej tarczy z klockami narusza zasadę symetrii na osi i może skutkować nierównym hamowaniem.
- Przetoczenie dwóch tarcz i wymiana klocków nie rozwiązuje problemu tarczy poniżej minimum: po obróbce grubość będzie jeszcze mniejsza, więc tarcza nadal (tym bardziej) nie spełni wymagań.
