Widoczność semafora musi zapewniać maszyniscie czas na prawidłową reakcję na wskazanie sygnału, w tym na rozpoczęcie hamowania. Dlatego wymagania minimalnej odległości widoczności rosną wraz z prędkością pociągu oraz zależą od rodzaju sygnalizatora i kategorii linii.
Dla semaforów wjazdowych na liniach magistralnych i pierwszorzędnych obowiązują dwa przypadki:
- przy prędkościach do 120 km/h włącznie wymagana jest widoczność co najmniej 400 m,
- przy prędkościach większych niż 120 km/h stosuje się zależność 10×V/3 (w metrach).
W zadaniu podano prędkość przejazdu V=160 km/h, czyli spełniony jest warunek V>120 km/h. Należy więc zastosować wzór:
10×V/3 = 10×160/3 = 1600/3 = 533,33 m.
Wartości typu 300,30 m lub 400,40 m mogą wynikać z pomylenia kategorii linii (np. drugorzędnej) albo z błędnego użycia stałej 400 m przeznaczonej dla prędkości nieprzekraczających 120 km/h. Z kolei 244,44 m wskazuje na niewłaściwe przekształcenia rachunkowe lub użycie innej reguły niż ta przeznaczona dla semafora wjazdowego na linii pierwszorzędnej.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź próg 120 km/h, potem dobierz właściwy typ sygnalizatora (wjazdowy/wyjazdowy), a dopiero na końcu wykonaj obliczenie i zaokrąglij do dwóch miejsc po przecinku.