W przeglądach osprzętu dźwigowego (np. haków) stosuje się wymiary kontrolne, które pozwalają ocenić zużycie lub odkształcenie elementu. W dokumentach takich jak procedura przeglądu, instrukcja eksploatacji lub karta kontroli zwykle znajduje się zestawienie limitów w zależności od nośności (tu: 3,2 t) oraz badanego wymiaru (tu: wymiar C).
Sformułowanie "nadaje się do pracy, jeśli wymiar C nie przekracza" oznacza, że dopuszczenie jest spełnione, gdy zmierzona wartość jest mniejsza lub równa wartości granicznej. Dla haka o nośności 3,2 t wartość graniczna wynosi 41 mm, więc poprawny wniosek brzmi: hak jest zdatny, jeśli C ≤ 41 mm.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 35 mm – to inna wartość graniczna niż wskazana w procedurze dla tego przypadku; jej wybór zwykle wynika z pomylenia nośności lub odczytu niewłaściwego wiersza/kolumny.
- 45 mm – jest większe od 41 mm, więc nie odpowiada limitowi "nie przekracza" dla tego haka; częsty błąd to założenie, że większa liczba jest "bezpieczniejsza", gdy w rzeczywistości jest to próg dopuszczalny z dokumentu.
- 52 mm – również nie jest wartością graniczną dla tej nośności w przytoczonym fragmencie; wybór skrajnej liczby bywa skutkiem zgadywania zamiast pracy z dokumentacją.
W praktyce egzaminacyjnej warto zwracać uwagę na dwa elementy: (1) dobór właściwej nośności (3,2 t), (2) interpretację nierówności ("nie przekracza" = "≤"). Dopiero potem porównuje się wynik pomiaru z progiem i podejmuje decyzję o dopuszczeniu do pracy.
