Rysunek przedstawia przekrój murka oporowego z kamieni układanych bez zaprawy (tzw. murek suchy). Widać typowe elementy: warstwę żwiru (podsypka/drenaż), kamień – fundament oraz część ściany z nieregularnych kamieni, a także lekkie nachylenie ściany w stronę skarpy. Taki układ oznacza, że jest to konstrukcja grawitacyjna – utrzymuje grunt głównie dzięki masie i geometrii, a woda może odpływać przez szczeliny.
Pytanie nie polega na odczytaniu liczby z rysunku (brak wymiarów), lecz na zastosowaniu wiedzy zawodowej: dla murków suchych istnieje praktyczna górna granica wysokości, po przekroczeniu której rośnie ryzyko utraty stateczności (przesunięcie, wybrzuszenie, osiadanie) i zwykle trzeba zastosować inne rozwiązanie (zaprawę, zbrojenie, geokraty, projekt inżynierski). W tym ujęciu odpowiedź "1,2 m" odpowiada typowej maksymalnej wartości przyjmowanej dla murków suchych wykonywanych w standardowej technologii ogrodowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "0,5 m" – to wysokość spotykana w niskich obrzeżach i małych różnicach terenu; nie jest to "maksimum", więc zaniża możliwości konstrukcji.
- "0,9 m" – bywa podawane jako konserwatywna rekomendacja, ale nadal nie opisuje typowej wartości granicznej, o którą pyta zadanie ("maksymalna").
- "1,8 m" – to wysokość zwykle zbyt duża dla murka suchego bez dodatkowych wzmocnień; taka odpowiedź wynika z mylenia murków suchych z konstrukcjami murowanymi lub projektowanymi inżyniersko.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na przekroju widzisz kamienie bez spoiwa oraz warstwy żwiru/fundamentu i brak elementów zbrojenia, interpretuj obiekt jako murek suchy i kojarz go z ograniczeniem wysokości do ok. 1,2 m.
