Klasyfikacja stopni mobilności (1–4, często utożsamiana z poziomami K1–K4) służy do oceny możliwości funkcjonalnych osoby po amputacji i doboru odpowiednich komponentów protezy kończyny dolnej. Kluczowe jest, że stopnie 3 i 4 mogą obejmować poruszanie się na zewnątrz bez istotnych ograniczeń czasowo-dystansowych, ale różnią się poziomem wymagań dynamicznych stawianych protezie.
W przedstawionym opisie pacjent:
- porusza się na zewnątrz w sposób nieograniczony (czas i dystans bez limitu),
- ma duże wymagania co do funkcjonalności,
- wskazano możliwość występowania zniekształceń, naprężeń oraz obciążenia uderzeniowego.
To ostatnie sformułowanie jest cechą rozstrzygającą: "obciążenie uderzeniowe" oznacza, że proteza ma pracować w warunkach wysokich energii i przeciążeń (np. sport, intensywna aktywność, dynamiczne zmiany tempa). Taki profil odpowiada stopniowi 4, w którym wymagane są komponenty tolerujące silne uderzenia i duże obciążenia.
Dlaczego pozostałe stopnie nie pasują?
- Stopień 1 opisuje mobilność głównie w pomieszczeniach i po płaskim, zwykle wolno i często z pomocą. Nie zgadza się z nieograniczoną mobilnością na zewnątrz.
- Stopień 2 dotyczy krótkich dystansów na zewnątrz i ograniczonego czasu/chodu, z pokonywaniem niewielkich przeszkód. To stoi w sprzeczności z brakiem limitów czasu i dystansu.
- Stopień 3 obejmuje aktywne życie codzienne i różne tereny, ale bez akcentu na ekstremalne przeciążenia. Jeżeli w opisie pojawiają się obciążenia uderzeniowe i wysokie wymagania energetyczne, przechodzimy do poziomu 4.
W praktyce technika ortopedy ocena mobilności pomaga dobrać stopę protezową, przeguby oraz elementy amortyzujące tak, aby zapewnić bezpieczeństwo, trwałość i funkcję przy rzeczywistym poziomie aktywności pacjenta.
