Styl autokratyczny (autorytarny) w kierowaniu polega na centralizacji decyzji: przełożony sam ustala cele, sposób działania i standardy, a od pracowników oczekuje przede wszystkim wykonania poleceń. W komunikacji dominują sformułowania typu "zrobisz", "masz wykonać", "decyzja jest podjęta", często bez pytania o zdanie zespołu. Charakterystyczna jest także wyraźna kontrola przebiegu pracy i ograniczone delegowanie uprawnień.
W tym zadaniu poprawna jest wypowiedź, która wskazuje na:
- brak konsultacji (nie ma zachęty do zgłaszania propozycji ani wspólnego ustalania rozwiązań),
- jednoosobowe rozstrzyganie (przełożony nie negocjuje, tylko komunikuje decyzję),
- nacisk na dyscyplinę i nadzór (kontrola wykonania, egzekwowanie poleceń).
Pozostałe wypowiedzi (nieautokratyczne) zwykle ujawniają inne style:
- Styl demokratyczny – przełożony pyta o opinie, zaprasza do dyskusji, proponuje wspólne ustalenie planu, rozdziela zadania po konsultacji. Decyzja może należeć do przełożonego, ale proces jest partycypacyjny.
- Styl liberalny (leseferystyczny) – przełożony pozostawia dużą swobodę, ogranicza się do minimum koordynacji, oczekuje samodzielności zespołu i rzadziej ingeruje w sposób wykonania.
- Styl zadaniowy vs relacyjny – uwaga: skupienie na wyniku (zadaniach) nie jest automatycznie autokracją. Autokracja dotyczy przede wszystkim sposobu podejmowania decyzji i udziału podwładnych.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj w wypowiedzi sygnałów językowych. Jeśli pojawia się "zdecydujemy razem", "jakie macie propozycje?", "ustalmy" – to nie jest autokracja. Jeśli jest "tak ma być" i brak przestrzeni na konsultacje – to typowy trop stylu autokratycznego.
