W metodzie FIFO (first in, first out) przyjmuje się, że z magazynu w pierwszej kolejności wydawane są (i tym samym wyceniane) zapasy pochodzące z najwcześniejszych dostaw. W praktyce, gdy w kartotece ilościowo-wartościowej widnieje kilka partii materiału z różnymi cenami, rozchód z danego dnia należy rozliczyć warstwowo: najpierw zużyć ilość z najstarszej dostępnej partii, potem – jeśli rozchód jest większy – przejść do kolejnej partii itd.
Aby poprawnie rozwiązać takie zadanie, wykonuje się zwykle następujące kroki:
- ustala się ilość rozchodu z dnia 10.12. (na podstawie zapisu w kartotece),
- sprawdza się, jakie partie (dostawy/przyjęcia) są dostępne przed tym rozchodem oraz jakie mają ceny jednostkowe,
- rozlicza się rozchód kolejno po partiach: dla każdej partii liczy się wartość jako ilość z tej partii × cena tej partii,
- sumuje się wartości cząstkowe, otrzymując łączną wartość rozchodu materiałów.
Odpowiedź "8 570,00" jest zgodna z zasadą FIFO, ponieważ odzwierciedla wycenę rozchodu na podstawie cen najstarszych warstw zapasu dostępnych w kartotece na ten dzień.
Pozostałe propozycje wyników są typowe dla częstych pomyłek:
- "8 561,00" może wynikać z pominięcia części rozchodu albo z błędu w mnożeniu (np. nieprawidłowe przeliczenie wartości jednej z warstw).
- "8 610,00" bywa efektem zastosowania niewłaściwej ceny dla fragmentu rozchodu (np. użycia ceny z późniejszej partii zamiast z wcześniejszej).
- "8 620,00" może wskazywać na błąd sekwencji FIFO, np. rozpoczęcie wyceny od nie tej partii, która jest najstarsza na moment rozchodu.
Wskazówka egzaminacyjna: w FIFO kluczowa jest chronologia. Zawsze najpierw identyfikuj najstarszą warstwę zapasu dostępną przed rozchodem, a dopiero potem przechodź do kolejnych, pilnując, by łączna ilość "zdejmowanych" warstw dokładnie równała się ilości rozchodu.
