W ocenie jakości wód podziemnych z tabeli postępuje się dwuetapowo:
- najpierw dla każdego parametru osobno porównuje się wynik badania z wartościami granicznymi klas I–V i przypisuje mu klasę,
- następnie wyznacza się klasę końcową dla punktu pomiarowego według zasady: ostateczna klasa to klasa najgorszego (najwyższa liczba) parametru.
Dla podanych wyników: ogólny węgiel organiczny 8,5 mg C/l mieści się w progu klasy II (do 10). Żelazo 0,9 mg Fe/l również mieści się w klasie II (do 1). Azotany 50 mg NO3/l są na granicy klasy III (próg 50), więc parametr kwalifikuje się do klasy III zgodnie z wartością graniczną w tabeli.
Parametrem decydującym są chlorki: wynik 251 mg Cl/l jest większy niż granica klasy III wynosząca 250 mg Cl/l, ale jednocześnie nie przekracza granicy klasy IV (do 500 mg Cl/l). To oznacza, że chlorki mają klasę IV.
Po zebraniu klas cząstkowych wybiera się najgorszą z nich. Skoro jeden z parametrów ma klasę IV, to cała woda w punkcie pomiarowym ma klasę IV, niezależnie od tego, że inne wskaźniki spełniają wymagania klas II–III.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Klasa I wymagałaby, aby wszystkie parametry mieściły się w najostrzejszych progach, czego nie spełniają m.in. azotany i żelazo. Klasa II odpada, bo azotany są w klasie III. Klasa III odpada, bo chlorki przekraczają próg klasy III. Klasa IV jest jedyną zgodną z zasadą "najgorszy parametr decyduje".
