W diagnostyce grzejnika jednofazowego pomiar rezystancji między zaciskami L1 i N pozwala ocenić, czy tor prądowy zbudowany z grzałek ma prawidłową rezystancję zastępczą. Aby poprawnie zinterpretować tabelę, trzeba powiązać każdy wynik z tym, które grzałki są w danym przypadku włączone w obwód (zgodnie ze schematem połączeń).
Jeżeli uszkodzona jest tylko jedna grzałka, to typowo występuje przerwa w jej obwodzie (rezystancja dąży do nieskończoności), a więc:
- w pomiarach, gdzie ta grzałka jest jedyną drogą przepływu prądu, wynik rezystancji będzie nienaturalnie wysoki lub wskazanie będzie odpowiadało przerwie;
- w pomiarach, gdzie prąd może płynąć przez inne sprawne grzałki, wynik pozostanie "sensowny" i zgodny z oczekiwanym rzędem wielkości dla sprawnych elementów.
Właśnie taki wzorzec prowadzi do wniosku, że "Uszkodzona jest tylko grzałka G1." – odchylenia pojawiają się selektywnie i są spójne z udziałem G1 w danej konfiguracji, natomiast pozostałe grzałki zachowują się jak elementy sprawne.
Stwierdzenie "Sprawna jest tylko grzałka G3." byłoby uzasadnione, gdyby niemal wszystkie konfiguracje z udziałem innych grzałek dawały wyniki typowe dla przerwy lub skrajnie niezgodne, a jedynie gałąź z G3 dawała poprawną rezystancję. "Wszystkie grzałki są uszkodzone." wymagałoby, aby żaden pomiar nie dawał wartości logicznych dla sprawnego toru (np. wszędzie przerwa albo wartości skrajnie podejrzane). "Wszystkie grzałki są sprawne." pasowałoby tylko wtedy, gdy wszystkie wyniki z tabeli byłyby zgodne z rezystancjami oczekiwanymi ze schematu dla każdej kombinacji.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zaczynaj od ustalenia, które grzałki są w torze pomiarowym w danym wierszu tabeli, a dopiero potem porównuj wyniki – to ogranicza zgadywanie i eliminuje błędy intuicyjne.
