Długotrwałe unieruchomienie pacjenta (zwłaszcza w wieku podeszłym) powoduje szereg zmian w organizmie. W układzie oddechowym częstym mechanizmem jest spłycenie oddechu, mniejsza ruchomość klatki piersiowej, słabszy kaszel oraz mniej efektywne oczyszczanie dróg oddechowych. To sprzyja temu, że wydzielina (śluz) zalega w oskrzelach i tchawicy.
Odpowiedź "zaleganie śluzu w drogach oddechowych" jest więc trafna, bo opisuje typowe powikłanie wynikające bezpośrednio z leżenia i ograniczenia ruchu: gromadzenie wydzieliny utrudnia wentylację, zwiększa ryzyko niedodmy oraz nadkażeń dróg oddechowych. W praktyce opiekun medyczny wspiera profilaktykę: prawidłowe ułożenie pacjenta, zachęcanie do wykonywania zaleconych ćwiczeń oddechowych, dbanie o komfort oddychania i zgłaszanie niepokojących objawów (np. narastającej duszności, odkrztuszania gęstej wydzieliny).
Pozostałe propozycje są mniej typowe dla samego unieruchomienia w tej sytuacji:
- "Zmniejszenie wydalania moczu" może wystąpić z różnych przyczyn (np. odwodnienie, choroby nerek, zaburzenia krążenia), ale nie jest charakterystycznym, najbardziej typowym powikłaniem wynikającym bezpośrednio z leżenia po złamaniu miednicy.
- "Zapalenie mięśnia sercowego" jest zwykle związane z infekcją lub innymi specyficznymi czynnikami, a nie z samym unieruchomieniem pacjenta ortopedycznego.
- "Biegunki, wymioty" częściej wynikają z infekcji przewodu pokarmowego, działań niepożądanych leków lub diety; unieruchomienie częściej kojarzy się raczej z zaparciami niż z biegunką i wymiotami.
Na egzaminie warto zapamiętać, że unieruchomienie szczególnie wpływa na: układ oddechowy (wydzielina, niedodma), skórę (odleżyny), krążenie (zastój żylny), a także przewód pokarmowy (spowolnienie perystaltyki). Jeśli pytanie wskazuje oddział ortopedyczny i pacjenta leżącego, odpowiedzi oddechowe i przeciwzastoinowe są zwykle bardziej "typowe" niż rzadkie jednostki zapalne serca.
