Kwaśne deszcze (kwaśne opady) to zjawisko, w którym woda opadowa ma obniżone pH wskutek obecności kwasów powstających w atmosferze. Najważniejsze "prekursory" tych kwasów to tlenki siarki i tlenki azotu.
Dlaczego "tlenki siarki i tlenki azotu" są właściwe?
Dwutlenek siarki (SO2) oraz tlenki azotu (w praktyce głównie NO i NO2, określane jako NOx) są emitowane m.in. podczas spalania paliw (energetyka, przemysł, transport). W atmosferze ulegają przemianom (utlenianie w fazie gazowej i w kroplach aerozolu/chmur), a następnie reagują z wodą, prowadząc do powstawania kwasów: przede wszystkim kwasu siarkowego i kwasu azotowego. To one w największym stopniu odpowiadają za zakwaszenie opadów i depozycję kwaśną.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "metale ciężkie" – są istotnymi zanieczyszczeniami toksycznymi (oddziaływanie na zdrowie i ekosystemy), ale nie stanowią typowych gazowych prekursorów kwasów odpowiedzialnych za zakwaszenie opadów.
- "tlenki węgla i amoniak" – tlenki węgla (CO/CO2) nie są klasycznymi prekursorami kwaśnych deszczy w sensie tego zagadnienia. Amoniak (NH3) często działa przeciwnie: może neutralizować kwasy w atmosferze, tworząc sole amonowe, więc nie jest główną przyczyną zakwaszania opadów.
- "fluor i ozon" – mogą występować jako zanieczyszczenia i reagenty w atmosferze, lecz nie są standardowo wskazywane jako podstawowe źródło kwasu siarkowego/azotowego w opadach.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy kwaśnych deszczy, w pierwszej kolejności myśl o emisjach ze spalania i o parach: SO2/SO3 oraz NOx → kwasy w atmosferze → spadek pH opadów.
