Pętla trasowania (routing loop) to sytuacja, w której pakiety są przekazywane pomiędzy routerami w sposób cykliczny, zamiast dotrzeć do sieci docelowej. Zwykle wynika to z niespójności informacji routingu (routery "wierzą" w różne opisy topologii lub mają sprzeczne wpisy) albo z błędów konfiguracyjnych.
Odpowiedź "liczby skoków" jest poprawna, ponieważ liczba skoków (hop count) jest przede wszystkim metryką używaną do oceny "kosztu" trasy w niektórych rozwiązaniach oraz bywa limitem zapobiegającym nieskończonemu krążeniu pakietu (np. dzięki TTL w IP). To nie metryka "tworzy" pętlę, tylko błędna lub niespójna informacja o tym, dokąd wysłać ruch.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne:
- "trasy statyczne" — źle ustawiona trasa statyczna (np. wskazująca niewłaściwy next-hop, trasa domyślna kierująca ruch do sąsiada, który odsyła go z powrotem) może bezpośrednio zbudować cykl przekazywania pakietów.
- "redystrybucje tras" — redystrybucja między protokołami może spowodować zapętlenie informacji routingu (np. gdy ta sama informacja wraca do protokołu źródłowego w zmienionej postaci), co prowadzi do błędnych decyzji o trasowaniu i potencjalnych pętli.
- "niespójności tablic rutingu" — to jedna z typowych przyczyn pętli: jeśli różne routery mają różne wpisy (np. po awarii łącza w trakcie konwergencji), mogą tymczasowo kierować ruch do siebie nawzajem.
W praktyce, aby ograniczać ryzyko pętli, dba się o poprawną konwergencję, ostrożną redystrybucję (filtry, metryki, tagowanie), spójność konfiguracji i kontrolę tras statycznych. Liczba skoków może co najwyżej pomóc ograniczyć skutki (pakiet wygaśnie), ale nie jest pierwotnym czynnikiem wywołującym pętlę.
