Pytanie dotyczy rozpoznania rodzaju podstawki procesora na płycie głównej. W praktyce serwisowej jest to kluczowe, ponieważ typ podstawki determinuje zgodność procesora z płytą (mechanicznie i elektrycznie) oraz sposób bezpiecznego montażu.
LGA (Land Grid Array) to rozwiązanie, w którym elementy sprężyste odpowiedzialne za kontakt elektryczny znajdują się w gnieździe płyty głównej. Procesor ma zamiast pinów płaskie pola kontaktowe. Na zdjęciach/ilustracjach płyt głównych LGA rozpoznaje się zwykle po tym, że w obszarze socketu widać gęstą "siatkę" styków oraz charakterystyczną klapkę/ramkę dociskową.
Odpowiedź "PGA" jest błędna w tym kontekście, bo w PGA (Pin Grid Array) to procesor ma wystające piny, a w gnieździe płyty są odpowiadające im otwory. Taki montaż wygląda inaczej: zamiast widocznej matrycy styków w sockecie, widoczne są głównie prowadzenia/otwory i mechanizm blokujący (np. dźwignia ZIF).
Odpowiedź "SECC" nie pasuje, ponieważ odnosi się do historycznych konstrukcji obudów/rozwiązań (kojarzonych z procesorami w postaci kartridża), a nie do współczesnych podstawek typu LGA/PGA montowanych bezpośrednio w gnieździe na płycie głównej.
Odpowiedź "SPGA" (wariant związany z rodziną PGA) również nie opisuje LGA. To typ, który nadal opiera się na koncepcji pinów po stronie procesora, więc zasada rozpoznawania pozostaje bliższa PGA niż LGA.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz w gnieździe płyty "gęste styki" i dociskany zatrzask/ramkę, myśl o LGA. Gdy płyta ma gniazdo z otworami, a procesor ma piny – to kierunek PGA.
