Zasada (metoda) podwójnego zapisu jest podstawową regułą rachunkowości finansowej. Oznacza ona, że każda operacja gospodarcza powoduje co najmniej dwa zapisy:
- w tej samej kwocie,
- na co najmniej dwóch kontach,
- po przeciwnych stronach (Dt/Wn oraz Ct/Ma).
Dzięki temu zachowana jest równowaga zapisów i możliwa jest kontrola poprawności księgowań (m.in. przez porównanie sum obrotów Wn i Ma).
W przedstawionych kontach typu T widać typowe oznaczenia stron Dt i Ct oraz zapisy wynikające z dokumentów księgowych (np. WB – wyciąg bankowy, PK – polecenie księgowania). To są konta stosowane w ewidencji bilansowej/wynikowej prowadzonej w księgach rachunkowych, więc obowiązuje na nich podwójny zapis w rozumieniu zasad prowadzenia ksiąg.
Odpowiedź "pojedynczego zapisu" jest nieprawidłowa, ponieważ pojedynczy zapis wiąże się z ewidencją pozabilansową (zdarzenia ujmowane jednostronnie), a nie z typowym księgowaniem operacji gospodarczych w księdze głównej.
Odpowiedź "powtórzonego zapisu" jest myląca terminologicznie: w praktyce "powtarzanie" może kojarzyć się z przenoszeniem danych między ewidencją pomocniczą a księgą główną, ale nie jest to zasada księgowania operacji na kontach w sensie metody prowadzenia ksiąg.
Odpowiedź "pojedynczego, powtórzonego zapisu" także jest błędna, bo łączy dwa nieadekwatne określenia i nie opisuje obowiązującej w księgach rachunkowych metody ewidencji.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj regułę: "Dt = Ct" (ta sama kwota), a różnica dotyczy strony konta i drugiego konta, nie tego, czy na jednym koncie widać jedną liczbę.
