W obmiarze i przedmiarze robót tynkarskich nie zawsze postępuje się intuicyjnie (czyli: "odejmuję każdy otwór, bo nie ma tam tynku na płaszczyźnie ściany"). W praktyce kosztorysowej stosuje się zasady z KNR 2-02, które uwzględniają realną pracochłonność wykonania tynku.
Dlaczego należy "uwzględnić powierzchnie okien i drzwi"?
Jeżeli otwór w ścianie ma powierzchnię do określonego progu (w tym kontekście: do 3 m²), to nie odlicza się go od powierzchni tynków. Małe otwory generują dodatkowe czynności: obróbkę ościeży, krawędzi, naroży, często także dokładniejsze wykończenie przy styku z futryną lub ramą okienną. Ta dodatkowa praca "kompensuje" ubytek tynku na samym polu ściany, dlatego w przedmiarze pozostawia się otwór wliczony do powierzchni.
Dlaczego odpowiedzi z "odliczyć …" są błędne?
- "odliczyć powierzchnie okien i drzwi." – to typowy błąd automatycznego odejmowania, poprawny dopiero przy większych otworach (powyżej progu) lub w innych, odmiennie opisanych zasadach obmiaru.
- "odliczyć powierzchnie drzwi i okien z ościeżami." – wprowadza podwójny błąd: po pierwsze nadal zakłada odliczanie małych otworów, a po drugie miesza pojęcia (ościeża są elementem, który często wymaga ujęcia robót, a nie "odejmowania").
- "uwzględnić tylko powierzchnię drzwi z ościeżami." – jest niezgodne z logiką przedmiaru tynków w pomieszczeniu: zasada dotyczy wszystkich otworów spełniających warunek (np. okien i drzwi), a nie wybiórczo jednego typu elementu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy pytanie dotyczy zasad KNR i czy otwory są "małe" (w praktyce: do progu). Wtedy poprawną interpretacją "uwzględnić" jest: nie odejmować ich od powierzchni tynków.