Fermentacja w biogazowni zachodzi w warunkach beztlenowych, a szybkość przemian biologicznych zależy m.in. od dostępności pożywki dla mikroorganizmów oraz od temperatury procesu. Dlatego zestaw działań: rozdrobnienie, dokładne wymieszanie i podgrzanie substratu jest typowo kojarzony z przyspieszeniem fermentacji.
Rozdrobnienie wsadu zwiększa powierzchnię właściwą cząstek, ułatwia hydrolizę i skraca drogę dyfuzji, dzięki czemu mikroorganizmy szybciej "docierają" do związków organicznych. Mieszanie homogenizuje wsad, ogranicza tworzenie kożucha i stref martwych, ułatwia kontakt biomasy z substratem oraz stabilizuje warunki (np. lokalne różnice stężeń). Podgrzanie (utrzymanie temperatury właściwej dla reżimu pracy instalacji) zwiększa tempo reakcji biochemicznych i aktywność mikroorganizmów w porównaniu z warunkami chłodniejszymi.
Pozostałe propozycje są niepoprawne z powodów typowych dla eksploatacji biogazowni:
- Przewietrzenie oznacza doprowadzenie tlenu, co jest sprzeczne z charakterem procesu beztlenowego i może zaburzać mikroflorę fermentacyjną.
- Ochłodzenie wsadu zwykle spowalnia procesy biologiczne, więc nie jest działaniem przyspieszającym.
- Stagnacja (brak mieszania/przepływu) sprzyja rozwarstwieniu, powstawaniu stref o gorszym dostępie do substratu i pogorszeniu warunków dla mikroorganizmów, co w praktyce hamuje przebieg fermentacji.
- Dodatek amoniaku nie jest uniwersalną metodą przyspieszania; związki azotu mogą w określonych warunkach prowadzić do inhibicji, a samo "dodawanie amoniaku" bez kontroli parametrów nie stanowi standardowej odpowiedzi na pytanie o przyspieszenie procesu.
W zadaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać prostą zasadę: większa dostępność substratu + dobre warunki kontaktu + właściwa temperatura sprzyjają szybszej fermentacji, natomiast tlen, chłód i brak mieszania zwykle ją hamują.
