KWALIFIKACJA FRK4 - PAŹDZIERNIK 2013 (test 2)

Dysocjacja elektrolityczna to proces, w którym substancja rozpuszczona w wodzie (elektrolit) rozpada się na jony – kationy i aniony. Dzięki temu roztwór może przewodzić prąd, a jony mogą przemieszczać się w polu elektrycznym.

Zabiegi wykonywane z użyciem prądu stałego (zabiegi galwaniczne) wykorzystują właśnie tę własność: w środowisku przewodzącym (preparat, żel, roztwór elektrolitu) jony przemieszczają się w kierunku odpowiednich elektrod. To stanowi fizykochemiczną podstawę takich metod jak jonoforeza (transport jonów substancji czynnych) czy inne zabiegi galwaniczne.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

• Ultradźwięki – ich działanie w kosmetyce wynika głównie z efektów mechanicznych (mikromasaż) i zjawisk towarzyszących fali ultradźwiękowej, a nie z elektrochemicznej dysocjacji i ruchu jonów wywołanego polem elektrycznym.
• Prądy d'Arsonvala – to prądy wysokiej częstotliwości stosowane w darsonwalizacji. Mechanizm efektów (m.in. oddziaływanie prądu o wysokiej częstotliwości, wyładowania w elektrodzie gazowej) nie jest tożsamy z klasycznym przewodnictwem jonowym roztworu i nie opisuje się go jako zabiegu opartego na dysocjacji elektrolitycznej w sensie typowym dla prądu stałego.
• Promieniowanie nadfioletowe (UV) – jest bodźcem elektromagnetycznym. Może powodować reakcje fotochemiczne i efekty biologiczne w skórze, ale nie jest to zabieg elektrochemiczny oparty na dysocjacji elektrolitycznej roztworu pod wpływem przepływu prądu.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się dysocjacja elektrolityczna, myśl o jonach w roztworze i o metodach, które te jony przemieszczają dzięki polu elektrycznemu – w kosmetyce jest to typowo obszar zabiegów z prądem stałym.