Filtr (odpylacz) tkaninowy, nazywany też workowym lub pulsacyjnym, jest urządzeniem do mechanicznej separacji cząstek stałych (pyłu) ze strumienia gazu (np. powietrza lub spalin). Zapylony gaz przepływa przez przegrodę filtracyjną wykonaną z tkaniny lub filcu, a cząstki pyłu osadzają się na powierzchni worków. Z czasem tworzy się tzw. warstwa filtracyjna, która zwiększa skuteczność odpylania.
Kluczową cechą eksploatacyjną jest to, że filtr tkaninowy jest przeznaczony do odpylania suchego. Regeneracja (oczyszczanie) worków odbywa się zwykle impulsami sprężonego powietrza, które powodują odrywanie nagromadzonego suchego pyłu i jego opadanie do leja zsypowego.
Dlaczego poprawna odpowiedź to: "suche cząstki."
Przy obecności wilgoci lub mokrych cząstek pył ma tendencję do zlepiania się i trwałego zaklejania porów materiału filtracyjnego. Prowadzi to do kolmatacji (zatykania), gwałtownego wzrostu oporów przepływu, spadku wydajności oraz problemów z regeneracją. W praktyce taki filtr szybko traci sprawność i może ulec uszkodzeniu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "mokre cząstki." – filtr workowy nie jest właściwą technologią dla zanieczyszczeń mokrych/zwilżalnych; powodują one zatykanie i uniemożliwiają skuteczne otrząsanie/impulsowanie.
- "suche i mokre cząstki." – brzmi "uniwersalnie", ale ignoruje ograniczenie: wilgoć niszczy warunki poprawnej filtracji i regeneracji, więc nie jest to poprawne ujęcie eksploatacyjne.
- "gazy." – filtr tkaninowy nie usuwa z gazu jego składników gazowych (np. CO2, O2); usuwa tylko cząstki stałe zawieszone w strumieniu. Do usuwania zanieczyszczeń gazowych stosuje się inne procesy (np. absorpcję lub adsorpcję).
W kontekście instalacji energetyki odnawialnej (np. spalanie biomasy) umiejętność właściwego doboru i eksploatacji układów odpylania jest istotna dla utrzymania sprawności instalacji i ograniczania emisji pyłów.
