Kość potyliczna to kość nieparzysta tworząca tylną część czaszki. W ujęciu topograficznym odpowiada za obszar potylicy, czyli okolicę z tyłu głowy, istotną także w praktyce fryzjerskiej (np. prowadzenie strzyżenia w strefie potylicznej, ocena wypukłości potylicy przy doborze kształtu fryzury).
Na rysunkach czaszki kość potyliczna rozpoznaje się po tym, że leży z tyłu i zwykle poniżej kości ciemieniowych. Nie znajduje się w przedniej części twarzoczaszki ani w rejonie ucha.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Kość skroniowa leży bocznie, w okolicy skroni i ucha. Jeżeli oznaczenie na rysunku znajduje się bardziej z boku czaszki, w rejonie przewodu słuchowego lub łuku jarzmowego, wtedy pasuje do kości skroniowej, a nie potylicznej.
- Żuchwa to kość dolnej części twarzy, tworząca dolną szczękę i bródkę. Na rysunkach jest wyraźnie najniżej i stanowi ruchomą część czaszki, więc nie odpowiada oznaczeniom umieszczanym na tylnej ścianie czaszki.
- Kość ciemieniowa jest parzysta i leży wysoko, w górno-bocznej części czaszki (okolica ciemienia). Częstą pomyłką jest utożsamianie "potylicy" z "górą głowy"; w anatomii są to różne okolice, dlatego położenie oznaczenia na rysunku ma kluczowe znaczenie.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, z jakiej strony pokazano czaszkę (widok z boku, z tyłu, z góry), a dopiero potem dopasuj kość do położenia oznaczenia. To ogranicza błędy wynikające z odwrócenia perspektywy.
