W nożu tokarskim wyróżnia się charakterystyczne powierzchnie tworzące geometrię ostrza. "Główna powierzchnia przyłożenia" to ta część narzędzia, która znajduje się po stronie kontaktu z nowo wytworzoną powierzchnią obrabianą (za główną krawędzią skrawającą). Jej rola jest praktyczna: wpływa na tarcie, nagrzewanie oraz zużycie ostrza (typowo zużycie na powierzchni przyłożenia), a także na jakość powierzchni po toczeniu.
Odpowiedź "pomocniczą powierzchnię przyłożenia" odrzucamy, bo dotyczy ona powierzchni związanej z pomocniczą krawędzią skrawającą (pracującą np. przy kształtowaniu pobocznicy/ramienia przy narożu ostrza). Na typowych schematach jest ona "drugą" powierzchnią przyłożenia, inną niż główna.
Odpowiedź "powierzchnię natarcia" jest błędna, ponieważ powierzchnia natarcia to ta, po której spływa wiór. Na rysunkach geometrii noża leży ona po stronie tworzenia wióra, a nie po stronie przylegania do powierzchni obrabianej.
Odpowiedź "powierzchnię przejściową" także nie pasuje: jest to strefa/obszar łączący wybrane powierzchnie w rejonie ostrza, a nie podstawowa powierzchnia identyfikowana najczęściej jako "przyłożenie główne".
- Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal na rysunku, gdzie powstaje wiór (to wskazuje powierzchnię natarcia), a gdzie jest powierzchnia po obróbce (to pomaga znaleźć powierzchnię przyłożenia).
- W praktyce warsztatowej: nadmierne tarcie i szybkie stępienie często wiąże się z niewłaściwym kątem przyłożenia, czyli z geometrią właśnie tej powierzchni.
