Włókno światłowodowe składa się z rdzenia (core) oraz otaczającego go płaszcza (cladding). Dla większości włókien stosowanych w telekomunikacji i okablowaniu strukturalnym średnica płaszcza jest typowo stała i wynosi 125 µm. To ułatwia kompatybilność mechaniczno-montażową (złącza, spawy, pigtaile) oraz standaryzację osprzętu.
Kluczowa różnica między włóknem jednomodowym a wielomodowym dotyczy średnicy rdzenia i tego, ile modów (dróg propagacji) może w nim efektywnie się rozchodzić. W jednomodowym rdzeń jest mały (typowo około 9–10 µm), co sprzyja propagacji zasadniczo jednego modu i ogranicza dyspersję modalną. Dlatego odpowiedź "Płaszcz 125 um, rdzeń 10 um" pasuje do włókna jednomodowego.
- Odpowiedź z rdzeniem 60 µm jest nieprawidłowa, bo tak duży rdzeń jest charakterystyczny dla rozwiązań wielomodowych (większa liczba modów) i nie opisuje typowego SM.
- Odpowiedź z rdzeniem 52,5 µm również wskazuje na włókno wielomodowe: wartości rzędu 50/62,5 µm kojarzą się z popularnymi typami MM używanymi w instalacjach budynkowych.
- Wariant płaszcz 140 µm, rdzeń 100 µm odbiega od powszechnie spotykanej geometrii w sieciach komputerowych i telekomunikacyjnych; tak duży rdzeń sugerowałby silnie wielomodowy charakter, a inna średnica płaszcza utrudniałaby zgodność ze standardowym osprzętem.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: SM = 125 µm płaszcz i ~10 µm rdzeń, natomiast MM = 125 µm płaszcz i ~50 lub 62,5 µm rdzeń. Dzięki temu łatwiej uniknąć pomyłki przy doborze komponentów i interpretacji opisów kabli.
