Niezgodność erozyjna to sytuacja, w której między starszymi i młodszymi utworami występuje powierzchnia erozyjna, świadcząca o tym, że po sedymentacji nastąpił etap niszczenia (erozji) i dopiero potem ponowne osadzanie materiału. Taki kontakt oznacza więc hiatus stratygraficzny (brak części zapisu czasu) oraz ślady ścięcia lub nierówności na granicy warstw.
Odpowiedź "niezgodność kątowa" dotyczy innego mechanizmu: starsze warstwy zostały nachylone/sfałdowane i ścięte, a młodsze osadzają się na nich pod innym kątem. Sama erozja może tam występować, ale cechą rozstrzygającą jest różnica orientacji (kątowe nieparallelne ułożenie kompleksów).
Odpowiedź "niezgodność przekraczająca" wiąże się z relacją, w której młodsze warstwy przekraczają (transgresyjnie nasuwają się) na coraz starsze podłoże, zwykle wskutek zmiany zasięgu sedymentacji. Jej rozpoznanie opiera się na geometrii nakładania się kolejnych warstw na podłoże, a nie tylko na samej powierzchni ścięcia.
Opcja "penakordancja" jest pojęciem zbliżonym do zgodności (prawie równoległe ułożenie warstw) i w praktyce nie opisuje wyraźnego, erozyjnego rozdzielenia kompleksów tak, jak w niezgodności erozyjnej. To typowy "wabik" terminologiczny: brzmi fachowo, ale nie odpowiada relacji kontaktu definiowanej przez erozję.
Na egzaminie warto zapamiętać: gdy kluczowa jest powierzchnia erozyjna i przerwa w zapisie – wskazuje to na niezgodność erozyjną; gdy kluczowy jest kąt między kompleksami – na niezgodność kątową; gdy kluczowe jest nakładanie się warstw na coraz starsze podłoże – na niezgodność przekraczającą.
