Na rysunku pokazano sprawdzanie ciągłości przewodów ochronnych (oraz połączeń ochronnych) metodą jakościową: sonda–obwód–sonda, a wynik jest sygnalizowany zapaleniem żarówki (lub brzęczykiem). Widoczny jest typowy, prosty tester: bateria + żarówka + łącznik, czyli układ, który jedynie potwierdza, czy istnieje elektryczne połączenie między badanymi punktami (tak/nie).
W schemacie sondy są przykładane do elementów związanych z ochroną: metalowej rury (element przewodzący dostępny) i styku ochronnego gniazda, a połączenia prowadzą do listwy zaciskowej oznaczonej PE/PEN. Taki dobór punktów jest charakterystyczny dla weryfikacji, czy elementy przewodzące są poprawnie połączone z układem ochronnym.
- Dlaczego nie "badanie skuteczności ochrony podstawowej"? Ochrona podstawowa dotyczy przede wszystkim izolacji części czynnych i rozwiązań konstrukcyjnych zapobiegających dotykowi bezpośredniemu. Pokazany test dotyczy toru ochronnego PE/PEN, a nie izolacji roboczej.
- Dlaczego nie "pomiar impedancji pętli zwarcia"? Pomiar pętli zwarcia wykonuje się przy zasilonej instalacji i specjalnym miernikiem, który wyznacza impedancję na podstawie prądu zwarciowego/obciążenia testowego. Tu nie ma zasilania sieciowego ani układu typowego dla takiego pomiaru.
- Dlaczego nie "pomiar rezystancji izolacji przewodów ochronnych"? Pomiar rezystancji izolacji wykonuje się napięciem probierczym (rzędu setek woltów DC) i dotyczy izolacji między żyłami lub między żyłą a ziemią/PE. Prosty obwód z baterią i żarówką nie służy do badania izolacji i nie dostarcza wartości rezystancji izolacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz baterię i element sygnalizacyjny (żarówka/brzęczyk), zwykle chodzi o ciągłość. Jeśli pojawia się wysokie napięcie DC – to izolacja. Jeśli wymagane jest zasilanie sieciowe i wyznaczanie parametrów zwarciowych – to pętla zwarcia.
