Błąd łamania tekstu nazwany "korytarzem" (często opisywany także jako "rzeka" w typografii) polega na tym, że w akapicie powstają wyraźne pasma białej przestrzeni. Zwykle są one pionowe albo ukośne i "przepływają" przez kilka kolejnych wierszy. Taki efekt pojawia się najczęściej w tekście justowanym, gdy program składu musi mocno rozciągać odstępy międzywyrazowe, aby wyrównać marginesy po obu stronach.
Dlaczego odpowiedź "korytarz" jest właściwa? Ponieważ jest to jedyny z podanych terminów, który opisuje wzór białych przestrzeni wewnątrz bloku tekstu, a nie problem z pojedynczym wierszem na końcu kolumny/strony.
Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych, klasycznych błędów składu:
- "Sierota" odnosi się do niepożądanego pozostawienia krótkiego fragmentu akapitu w niewłaściwym miejscu (najczęściej pojedynczego wiersza na końcu lub początku kolumny/strony – zależnie od przyjętej definicji w danym materiale dydaktycznym). To błąd "brzegowy", a nie układ białych pasm w środku akapitu.
- "Bękart" bywa używany do opisu sytuacji, gdy na końcu akapitu zostaje bardzo krótki, samotny wiersz (np. jedno słowo). To również problem pojedynczej linijki, nie zaś powtarzalnego wzoru w wielu liniach.
- "Szewc" w praktyce składu łączy się z nieprawidłowym przenoszeniem/łamaniem, które daje nieestetyczne powtórzenia (np. seria podziałów wyrazów lub podobny efekt w sąsiednich wierszach). Nie jest to jednak charakterystyczna "ścieżka" z odstępów międzywyrazowych przez cały akapit.
Jak ograniczać korytarze w praktyce DTP?
- zastosować odpowiednie dzielenie wyrazów (hyphenation) i ręcznie skorygować skrajne przypadki,
- zmienić parametry justowania (minimalne/pożądane/maksymalne odstępy),
- lekko zmienić szerokość łamu, krój pisma lub interlinię,
- przełamać akapit (mikrotypografia) tak, by rozkład spacji nie układał się w pasma.
Na egzaminie kluczowe jest rozpoznanie: korytarz = pasma bieli w środku bloku tekstu, a "sierota/bękart" to problemy pojedynczych wierszy na granicy strony lub kolumny.
