Typ filtra rozpoznaje się po tym, które zakresy częstotliwości są tłumione, a które przepuszczane na charakterystyce amplitudowo-częstotliwościowej (zwykle |H(f)| w funkcji f).
Filtr górnoprzepustowy działa tak, że:
- tłumi niskie częstotliwości (poniżej częstotliwości odcięcia),
- przepuszcza wysokie częstotliwości (powyżej częstotliwości odcięcia), zwykle z niewielkimi zmianami w paśmie przepustowym.
Dlatego na wykresie typowym dla filtra górnoprzepustowego widać "wznoszenie się" charakterystyki: dla małych częstotliwości poziom jest niski (duże tłumienie), a następnie rośnie i stabilizuje się na wyższym poziomie dla częstotliwości wysokich.
Odpowiedź "dolnoprzepustowego" jest błędna, bo filtr dolnoprzepustowy ma odwrotną logikę: przepuszcza dół i tłumi górę, więc charakterystyka byłaby wysoka dla niskich częstotliwości i opadałaby wraz ze wzrostem częstotliwości.
Odpowiedź "środkowozaporowego" (notch/band-stop) nie pasuje, ponieważ taki filtr tłumi pewien środkowy zakres, a przepuszcza zarówno niskie, jak i wysokie częstotliwości. Na wykresie typowo widać dwa "obszary przepustowe" po bokach i dołek (zapadnięcie) w środku.
Odpowiedź "środkowoprzepustowego" (band-pass) także jest błędna: filtr środkowoprzepustowy przepuszcza tylko określone pasmo w środku, a tłumi zarówno dół, jak i górę. Wtedy charakterystyka ma postać "górki" (maksimum) w pewnym zakresie i spadek po obu stronach.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy wykres ma jedno zbocze (LPF/HPF), czy dwa (BPF/notch). Potem sprawdź, czy przepuszczany jest dół czy góra. To szybka metoda, która ogranicza ryzyko pomyłki nazw.
