Najskuteczniejsze jest łączenie teorii z praktyką: porównuj próbki ściegów (owerlokowy, łańcuszkowy, stębnowy) i zapisuj, jak wyglądają po prawej i lewej stronie. Pomaga też oglądanie krótkich filmów z pracy maszyn i robienie notatek: ile nitek, ile igieł, jaki cel (łączenie, obrzucanie, podszywanie). To ułatwia identyfikację na rysunkach egzaminacyjnych.