KWALIFIKACJA ELM6 - WRZESIEŃ 2015

W języku SFC (Sequential Function Chart) logika sterowania jest oparta o kroki i tranzycje. W danym kroku wykonywane są przypisane do niego akcje, które mogą wpływać na wyjścia sterownika (tu: Q0.1). Kluczowe jest także to, że w treści zadania wskazano punkt odniesienia: czas 0 s oznacza początek kroku 2. Oznacza to, że cały analizowany wykres należy "ustawić" względem startu kroku 2, a nie względem początku programu czy kroku 1.

Jeżeli program w kroku 2 powoduje utrzymanie wyjścia Q0.1 w stanie wysokim przez 2 sekundy, to od 0 s do 2 s na przebiegu powinien występować stan "1". Następnie program przechodzi do kroku 3, w którym wykonywane jest działanie skutkujące stanem niskim na Q0.1 przez 1 sekundę. Wtedy od 2 s do 3 s na przebiegu musi wystąpić stan "0". Taki układ daje jednoznaczny schemat: najpierw odcinek wysoki 2 s, potem odcinek niski 1 s.

Dlaczego pozostałe wykresy są niepoprawne?

• Wykresy pokazujące odwróconą kolejność (najpierw "0", potem "1") ignorują fakt, że analizę zaczynamy od kroku 2, a w nim realizowane jest pierwsze z dwóch wskazanych działań.
• Wykresy z innymi czasami trwania (np. 1 s/2 s albo 2 s/2 s) nie odpowiadają sekwencji "2 s w kroku 2" oraz "1 s w kroku 3" liczonych od startu kroku 2.
• Wykresy z przesunięciem w czasie (np. impuls zaczyna się po 1 s) wynikają zwykle z błędnego przyjęcia punktu odniesienia (np. od początku programu lub od innego kroku), co jest wprost sprzeczne z treścią zadania.

Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw zaznacz na osi czasu momenty zmiany kroku (tu: 0 s i przejście z kroku 2 do 3), a dopiero potem nanieś stany wyjścia wynikające z akcji w każdym kroku. To ogranicza typowy błąd "dopasowywania" odpowiedzi na oko.