Rozróżnienie odpowiedzi wymaga dwóch kroków: określenia rodzaju frezowania (obwodowe czy czołowe) oraz kierunku frezowania (współbieżne czy przeciwbieżne).
Frezowanie obwodowe występuje wtedy, gdy krawędzie skrawające pracują przede wszystkim na powierzchni walcowej narzędzia (na obwodzie). Na schematach zwykle widać, że kontakt narzędzia z materiałem zachodzi "bokiem" freza, a wytwarzana powierzchnia jest wynikiem ruchu ostrzy po obwodzie.
Frezowanie przeciwbieżne (często nazywane też "konwencjonalnym") rozpoznaje się po relacji kierunków w miejscu skrawania: posuw jest przeciwny do kierunku ruchu ostrza względem materiału. Typową cechą opisową (pomocną w analizie schematów) jest to, że grubość wióra narasta od wartości bliskiej zera na wejściu ostrza do wartości maksymalnej przy wyjściu. Z tego wynika też charakter sił: narzędzie ma tendencję do "odpychania" przedmiotu/stołu, co bywa istotne przy luzach w układzie posuwu.
Odpowiedzi z frezowaniem czołowym dotyczą sytuacji, gdy skrawanie zachodzi głównie ostrzami na czole freza (płaszczyzna prostopadła do osi narzędzia). Jeśli na rysunku widać obróbkę realizowaną czolem, to warianty "obwodowe" nie pasują.
Wariant współbieżny jest przeciwny do przeciwbieżnego: w strefie skrawania posuw jest zgodny z kierunkiem ruchu ostrza, a grubość wióra zwykle maleje od maksimum do zera. To częsty punkt pomyłek, bo studenci porównują kierunki "globalnie" (np. strzałka obrotów) zamiast w punkcie styku ostrza z materiałem.
Aby poprawnie rozwiązywać takie zadania na egzaminie, warto zawsze: (1) wskazać, czy skrawa obwód czy czoło narzędzia, (2) porównać posuw z lokalnym kierunkiem ruchu ostrza w miejscu kontaktu, (3) skojarzyć to z przebiegiem grubości wióra (rośnie w przeciwbieżnym, maleje we współbieżnym).
