Na mapach synoptycznych wiatr często przedstawia się za pomocą tzw. "wiatrowskazu" (wind barb). Taki symbol ma dwie informacje:
- kierunek wiatru – odczytuje się go z orientacji trzonu: wskazuje on, skąd wieje wiatr (to częsta pułapka, bo intuicyjnie wiele osób czyta "dokąd");
- prędkość wiatru – odczytuje się ją z liczby i rodzaju piórek/chorągiewek umieszczonych na końcu trzonu. Każdy element ma określoną wartość w przyjętej skali (np. pełne i połówkowe oznaczenia), a prędkość jest sumą tych wartości.
W tym zadaniu poprawna interpretacja prowadzi do wniosku, że wiatr wieje z kierunku SW, a suma oznaczeń prędkości daje 7,5 m/s. Odpowiedzi błędne zwykle wynikają z jednego z czterech mechanizmów: (1) odwrócenia kierunku (SW mylone z NE), (2) pominięcia częściowego oznaczenia prędkości, (3) policzenia "piórek" bez znajomości ich wartości, (4) przyjęcia innej jednostki lub innej konwencji niż ta, którą zakłada arkusz.
W praktyce nawigator powinien umieć taki symbol odczytać szybko i bez wahania, bo jest to element analizy sytuacji meteorologicznej podczas wachty (ocena zmian pogody, wiatru i związanej z tym fali oraz warunków manewrowych).
