W metodach odlewania metali często rozróżnia się procesy ciągłe, półciągłe oraz klasyczne odlewanie do form (np. do wlewnic) różnymi sposobami zalewania. W tym typie zadania kluczowe jest wychwycenie na schemacie elementów, które wskazują, czy wytwarzany jest wlewek/półwyrób w sposób powtarzalny w odcinkach, czy w sposób całkowicie nieprzerwany.
Odlewanie półciągłe polega na tym, że ciekły metal jest doprowadzany do strefy krzepnięcia (np. krystalizatora), a następnie zestalający się wlewek jest wyciągany, zwykle w cyklu, i dzielony na odcinki o wymaganej długości. W praktyce operator powinien kojarzyć tę metodę z widocznym na schemacie układem krystalizatora/chłodzenia oraz ruchem wyciągania, ale bez pełnej "taśmowej" ciągłości typowej dla rozwiązań stricte ciągłych.
Odpowiedź "ciągłą dwużyłową" sugeruje rozwiązanie, w którym jednocześnie odlewane są dwa pasma/strugi (dwie "żyły") w trybie ciągłym. Jeżeli na rysunku nie występują dwie równoległe drogi przepływu/krzepnięcia lub cechy stałej, nieprzerwanej pracy w dwóch torach, taka interpretacja jest błędna.
Odpowiedź "próżniową" dotyczy procesu realizowanego w warunkach obniżonego ciśnienia (komora, uszczelnienia, układ odpompowania), co na schematach zwykle jest pokazywane jako wyraźna obudowa/komora i elementy instalacji próżniowej. Jeśli na rysunku brak takich cech, nie ma podstaw do rozpoznania odlewania próżniowego.
Odpowiedź "do wlewnicy z góry" odnosi się do sposobu zalewania formy/wlewnicy (top-pouring), charakterystycznego dla klasycznego odlewania do form, gdzie ciekły metal jest wlewany od góry do wnęki. To inna grupa rozwiązań niż schematy z krystalizatorem i wyciąganiem wlewka.
Wskazówka egzaminacyjna: przy zadaniach "na rysunku" warto szukać trzech rzeczy: (1) gdzie następuje krzepnięcie (krystalizator/strefa chłodzenia), (2) czy jest wyciąganie wlewka oraz (3) czy proces wygląda na odcinkowy (półciągły) czy całkowicie nieprzerwany (ciągły).
