Ustrój pomiarowy określa, w jaki sposób przyrząd wskazówkowy wytwarza moment odchylający wskazówkę. W praktyce rozróżnia się m.in. ustroje: magnetoelektryczny, elektromagnetyczny, elektrodynamiczny i ferrodynamiczny.
Ustrój magnetoelektryczny (z magnesem trwałym) jest klasycznie kojarzony z pomiarem prądu stałego oraz z dużą czułością. W tego typu rozwiązaniu moment odchylający powstaje dzięki oddziaływaniu prądu w cewce z polem magnesu trwałego. W wielu typowych przyrządach analogowych skutkuje to czytelną, równomierną skalą i dobrą powtarzalnością wskazań dla DC.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują jako wybór w takim zadaniu rozpoznawczym?
- Ustrój elektromagnetyczny jest często wiązany z prostszą konstrukcją i zastosowaniami w pomiarach prądu przemiennego, gdzie zależność wychylenia od prądu bywa nieliniowa, a właściwości dynamiczne i czułość są inne niż w magnetoelektrycznym.
- Ustrój elektrodynamiczny wykorzystuje oddziaływanie pól dwóch cewek (stałej i ruchomej). Jest spotykany m.in. w przyrządach pomiarowych mocy (watomierzach) i przyrządach, gdzie potrzebna jest zależność od iloczynu prądów, a nie typowa duża czułość dla DC.
- Ustrój ferrodynamiczny jest odmianą elektrodynamicznego z elementami ferromagnetycznymi, stosowaną dla poprawy momentu i właściwości w pewnych zastosowaniach, ale to nadal inna zasada niż magnes trwały i cewka charakterystyczne dla ustroju magnetoelektrycznego.
Na egzaminie warto zapamiętać praktyczną wskazówkę: jeśli przyrząd wskazówkowy jest przeznaczony typowo do DC i kojarzy się z większą czułością, bardzo często będzie to ustrój magnetoelektryczny. Natomiast rozwiązania elektromagnetyczne i (ferro)dynamiczne częściej pojawiają się tam, gdzie mierzy się AC lub wielkości wynikające z oddziaływania dwóch prądów (np. w pomiarach mocy).
