Metoda docisku pierścieniem gwintowanym jest typowym rozwiązaniem optomechanicznym: soczewka spoczywa w gnieździe oprawy, a od strony czołowej jest unieruchamiana przez pierścień dociskowy z gwintem, który wkręca się w oprawę. Najważniejszą cechą rozpoznawczą jest obecność gwintu i elementu, który może być dokręcany (regulowany docisk), co ułatwia serwis i pozwala dobrać siłę docisku tak, by nie wprowadzać nadmiernych naprężeń w szkle.
Odpowiedź "docisku pierścieniem sprężystym" opisuje inne mocowanie: pierścień sprężysty (np. typu seger) zwykle pracuje w rowku i zatrzaskuje się sprężyście, a nie wkręca. Mechanizm blokowania jest więc inny: zamiast gwintu występuje rowek i sprężyste odkształcenie pierścienia.
Odpowiedź "wklejania" dotyczy mocowania adhezyjnego: element jest utrzymywany przez spoiwo/klej. W takim rozwiązaniu nie występuje mechaniczny element dociskowy w postaci pierścienia gwintowanego, a o montażu decydują m.in. dobór kleju, grubość spoiny oraz warunki utwardzania.
Odpowiedź "zawijania" oznacza plastyczne odkształcenie krawędzi oprawy (zagięcie/zakucie) w celu zablokowania soczewki. To metoda bardziej "trwała" i zwykle mniej serwisowalna niż pierścień gwintowany; rozpoznaje się ją po zagiętej krawędzi, a nie po gwincie i pierścieniu dociskowym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w przekroju/rysunku widać element wyglądający jak nakrętka/pierścień oraz linię/oznaczenie gwintu w oprawie, najczęściej chodzi o docisk pierścieniem gwintowanym. Jeżeli widoczny jest rowek i cienki pierścień zatrzaskowy, bardziej pasuje pierścień sprężysty.
