Podstawki pod układy scalone rozpoznaje się głównie po kształcie, liczbie wyprowadzeń i technologii montażu. Na ilustracji widoczna jest klasyczna podstawka typu DIL/DIP (Dual In-Line) – ma kształt prostokątny i dwa równoległe rzędy gniazd stykowych, oddzielone charakterystycznym "mostkiem" pośrodku.
Kluczowy krok identyfikacji to policzenie gniazd: w jednym rzędzie są 4 gniazda, a ponieważ rzędy są dwa, daje to 2×4 = 8 pinów. Taką podstawkę oznacza się jako DIL08 (często spotkasz też zapis DIP-8 lub DIL-8P jako wariant nazewnictwa).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "DIL 28P" opisuje podstawkę dwurzędową, ale o 28 wyprowadzeniach (typowo 2×14). Na zdjęciu liczba gniazd jest wyraźnie mniejsza (2×4).
- "PLCC 68 SMD" dotyczy podstawki/gniazda dla obudowy PLCC: zwykle ma kształt kwadratowy i styki rozmieszczone na czterech bokach, a oznaczenie SMD wskazuje montaż powierzchniowy. Ilustracja pokazuje element DIL z wyprowadzeniami przewlekanymi.
- "PLCC 32T SMD" również odnosi się do PLCC (inne rozmieszczenie i liczba wyprowadzeń) i montażu SMD. To nie pasuje do prostokątnej podstawki dwurzędowej z pinami THT.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz DIL/DIP, najpierw sprawdź ile jest gniazd w jednym rzędzie i pomnóż razy 2. Dodatkowo zwróć uwagę na wycięcie orientacyjne (klucz) – pomaga w ustawieniu układu zgodnie z pinem 1, ale nie zastępuje liczenia wyprowadzeń.