W połączeniach blach nitem kluczowe jest rozróżnienie dwóch rzeczy: rodzaju nitu wynikającego z budowy trzpienia oraz kształtu łba. Nit rurkowy (tulejowy) ma trzpień w postaci rurki/tulei, czyli wewnątrz ma otwór. Na rysunku technicznym (zwłaszcza w przekroju) daje to charakterystyczną cechę: w osi nitu widać "pustkę"/otwór, a część zakuwana wygląda jak rozgięta tuleja.
Dlatego odpowiedź "rurkowym" jest właściwa, jeśli na rysunku widać, że element nitujący nie jest pełnym walcem, tylko ma przekrój pierścieniowy lub zaznaczony otwór w trzpieniu.
- Odpowiedź "kulistym" jest błędna, ponieważ sugeruje kształt łba (kulisty), a nie konstrukcję trzpienia. Sam "kulisty" łeb może występować w różnych rodzajach nitów, także pełnych.
- Odpowiedź "stożkowym" również odnosi się do geometrii łba (stożek, często łeb wpuszczany/stożkowy) i nie przesądza o tym, czy nit jest rurkowy czy pełny.
- Odpowiedź "soczewkowym" opisuje kształt łba (soczewkowy), co jest inną klasyfikacją niż "rurkowy". Na wielu rysunkach można spotkać nity o łbie soczewkowym, ale z trzpieniem pełnym — więc to nie to samo kryterium.
W praktyce montażowej mechanika-montera taka identyfikacja jest potrzebna przy doborze technologii: nit rurkowy bywa stosowany do cieńszych materiałów i tam, gdzie zależy na łatwiejszym zakuwaniu tulei. Podczas rozwiązywania zadań egzaminacyjnych warto najpierw odpowiedzieć sobie na pytanie: czy na rysunku rozpoznaję otwór w trzpieniu (rurka), czy tylko kształt łba? To pozwala uniknąć pomylenia "rodzaju nitu" z "typem łba".
