Połączenie śrubowe to połączenie rozłączne wykonywane za pomocą elementów złącznych z gwintem (np. śruby lub wkrętu) współpracujących z gwintem wewnętrznym (nakrętką albo nagwintowanym otworem). Na rysunkach technicznych najczęściej widać charakterystyczny kształt łba śruby/wkrętu, trzpień oraz element dociskowy (nakrętkę i/lub podkładkę). Kluczową cechą jest to, że złącze można rozebrać przez odkręcenie, bez niszczenia łączonych części.
Odpowiedź "lutowane" jest nieprawidłowa, ponieważ lutowanie polega na łączeniu materiałów spoiwem o niższej temperaturze topnienia niż materiał rodzimy. W połączeniu lutowanym nie występuje typowy zestaw elementów złącznych (śruba–nakrętka), a samo złącze ma charakter w praktyce nierozłączny.
Odpowiedź "spawane" jest błędna, bo połączenie spawane rozpoznaje się po spoinie i strefie złącza, a nie po elementach gwintowanych. Spawanie tworzy złącze nierozłączne; demontaż wymagałby cięcia lub zniszczenia spoiny.
Odpowiedź "nitowane" także nie pasuje: w połączeniu nitowanym widać nit (trzpień z uformowanymi łbami), a nie gwintowaną śrubę. Nitowanie jest zasadniczo połączeniem nierozłącznym (rozłączenie zwykle wymaga rozwiercenia nitu).
W praktyce mechatronika rozpoznanie połączenia śrubowego jest istotne przy konserwacji i serwisie: pozwala ocenić, czy dany moduł można bezpiecznie zdemontować, jakich narzędzi użyć oraz czy po ponownym montażu konieczne są zabezpieczenia przed samoodkręceniem (np. podkładki sprężyste, kleje do gwintów) lub kontrola dokręcenia.
