Bicie osiowe tarczy hamulcowej to odchylenie powierzchni ciernej od idealnej płaszczyzny prostopadłej do osi obrotu. W praktyce diagnozuje się je wtedy, gdy kierowca zgłasza pulsowanie pedału hamulca, wibracje podczas hamowania lub nierównomierne zużycie klocków.
Na rysunku widać czujnik zegarowy zamocowany na statywie, a jego trzpień pomiarowy styka się prostopadle z powierzchnią roboczą tarczy (na płaszczyźnie czołowej). Podczas obracania tarczy czujnik rejestruje zmiany wskazania (min/max), które odpowiadają odchyłkom tej powierzchni w kierunku osiowym. To jest właśnie pomiar bicia osiowego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Grubość tarczy mierzy się typowo mikrometrem lub suwmiarką, w kilku punktach na obwodzie, aby wykryć także nierównomierność grubości. Sam czujnik zegarowy ustawiony na powierzchni ciernej nie jest standardowym narzędziem do pomiaru grubości.
- Bicie promieniowe dotyczy odchyłek w kierunku promienia i sprawdza się je innym ustawieniem: końcówka czujnika dotyka wtedy krawędzi bocznej/obwodu tarczy (a nie powierzchni czołowej).
- Chropowatość tarczy ocenia się profilometrem (przyrządem do pomiaru chropowatości) lub metodami technologicznej kontroli powierzchni; czujnik zegarowy nie mierzy parametrów chropowatości.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy trzpień czujnika jest ustawiony prostopadle do powierzchni ciernej, myśl o biciu osiowym; gdy dotyka krawędzi/obwodu – o biciu promieniowym. Zawsze zwracaj uwagę na kierunek pracy czujnika.
