W spawalnictwie rozróżnia się typy złączy przede wszystkim po geometrii ułożenia łączonych elementów, a nie tylko po wyglądzie samej spoiny. Dlatego na rysunku należy ocenić, jak ustawione są blachy/profile względem siebie.
Złącze narożne to połączenie, w którym elementy są zestawione pod kątem i stykają się na swoich krawędziach, tworząc wyraźne "naroże" (często kąt prosty, ale nie jest to jedyny możliwy układ). W praktyce kadłubowej takie złącza spotyka się m.in. w rejonach załamań, przy łączeniu elementów tworzących krawędzie, obrzeża czy fragmenty konstrukcji o zmieniającej się płaszczyźnie.
Odpowiedź "teowych" jest nieprawidłowa, gdyż złącze teowe występuje wtedy, gdy jeden element dochodzi do drugiego w jego części środkowej, tworząc kształt litery "T". Charakterystyczne jest to, że krawędź jednego elementu jest dospawana do powierzchni drugiego, a nie do jego krawędzi w narożu.
Odpowiedź "doczołowych" również jest nieprawidłowa: złącze doczołowe polega na łączeniu elementów w jednej płaszczyźnie "krawędź do krawędzi" (czoło do czoła). W takim złączu nie tworzy się naroże, tylko ciągłość płaszczyzny materiału, często z przygotowaniem brzegów (ukosowaniem) zależnie od grubości.
Odpowiedź "przylegowych" bywa mylona z układem zakładkowym/przyleganiem powierzchni, ale nie opisuje typowego, podstawowego układu dwóch elementów tworzących naroże. W praktyce kluczowe jest rozpoznanie, czy elementy spotykają się krawędziami pod kątem (wtedy narożne), czy jeden dochodzi do środka drugiego (teowe), czy są w jednej linii (doczołowe).
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw "nazwij układ blach", dopiero potem myśl o rodzaju spoiny. Jeśli widzisz dwie krawędzie tworzące kąt i punkt styku w narożu – to najczęściej złącze narożne.
