Zadanie sprawdza umiejętność identyfikacji procesu technologicznego na podstawie schematu, co jest typowe w eksploatacji maszyn i urządzeń w przemyśle szklarskim. W praktyce operator i służby UR często pracują na rysunkach i schematach, gdzie trzeba rozpoznać, czy instalacja dotyczy szkła płaskiego, czy wyrobów o przekroju zamkniętym (np. rur), a następnie właściwie nazwać metodę.
Odpowiedź "szkła płaskiego sposobem Pittsburgha" jest wskazana jako poprawna, ponieważ schemat (zgodnie z treścią pytania) przedstawia układ ciągnienia przypisany do szkła płaskiego, a nie do wytwarzania rur. W zadaniach egzaminacyjnych rozróżnienie zwykle wynika z tego, jak kształtowany jest przekrój wyrobu i jak przebiega jego prowadzenie przez kolejne strefy procesu (formowanie, stabilizacja, chłodzenie, wyżarzanie).
Odpowiedzi dotyczące rur ("rur szklanych sposobem Hänleina" oraz "rur szklanych sposobem Dannera") są błędne, jeśli na rysunku nie ma elementów jednoznacznie wskazujących na formowanie przekroju rurowego i prowadzenie wyrobu jako rury. W praktyce łatwo o pomyłkę, bo słowo "ciągnienie" sugeruje proces rurowy, jednak ciągnienie dotyczy także szkła płaskiego w ujęciu historyczno-technologicznym.
Odpowiedź "szkła płaskiego sposobem Fourcaulta" jest niepoprawna, gdy schemat nie odpowiada rozwiązaniu właściwemu dla tej metody. W tego typu pytaniach decydują szczegóły schematu, dlatego na egzaminie warto najpierw ustalić rodzaj wyrobu (płaskie czy rurowe), a dopiero potem dopasować nazwę metody.
Wskazówka egzaminacyjna: nie wybieraj odpowiedzi po samej nazwie metody. Najpierw oceń, czy schemat pokazuje wyrób płaski czy rurowy, a następnie rozważ, która nazwa metody pasuje do takiego układu.
