Pomiar rezystancji uziemienia dotyczy wyznaczenia oporu (rezystancji) przejścia prądu z badanego uziomu do gruntu. W praktyce rozpoznaje się go po tym, że badany punkt jest związany z uziomem/instalacją uziemiającą, a układ połączeń (widoczny na rysunku) odpowiada metodzie pomiaru uziemienia, zwykle z wykorzystaniem dodatkowych przewodów i często elektrod pomocniczych (sond) albo specjalnego osprzętu miernika.
Odpowiedź "rezystancji uziemienia." jest właściwa, ponieważ tylko ten pomiar dotyczy bezpośrednio uziomu i ma odrębny, charakterystyczny sposób wykonania. Pozostałe propozycje opisują inne rodzaje badań ochronnych, które mają inny cel i inne podłączenia przyrządu:
- "ciągłości przewodu ochronnego." – ten test służy sprawdzeniu, czy przewód PE oraz połączenia wyrównawcze mają wystarczająco małą rezystancję i nie są przerwane. Wykonuje się go jako pomiar małych rezystancji między zaciskami/elementami przewodzącymi, a nie jako pomiar uziomu względem gruntu.
- "impedancji pętli zwarcia." – pomiar pętli zwarcia dotyczy warunków samoczynnego wyłączenia zasilania i wykonuje się go w obwodzie zasilanym (zwykle pomiędzy L-PE lub L-N). Charakterystyczne jest wykorzystanie napięcia sieci i pomiar impedancji pętli, a nie badanie uziomu jako elementu w gruncie.
- "rezystancji izolacji ścian i podłóg." – to pomiar stosowany w ocenie izolacyjności elementów budowlanych (np. w pomieszczeniach o podwyższonych wymaganiach), wykonywany napięciem pomiarowym miernika rezystancji izolacji. Układ połączeń odnosi się do powierzchni izolacyjnych, a nie do uziomu i gruntu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się cztery różne "klasy" pomiarów (uziemienie, PE, pętla zwarcia, izolacja), kluczowe jest rozpoznanie obiektu badanego (uziom/przewód/obwód pod napięciem/powierzchnia izolacyjna) oraz typowego podłączenia przedstawionego na rysunku.
