Poprawna jest odpowiedź "łubkowe", ponieważ sprzęgło łubkowe ma charakterystyczną konstrukcję: składa się z dwóch (lub więcej) łubków obejmujących końce łączonych wałów. Łubki są zwykle skręcane śrubami, a moment obrotowy jest przenoszony dzięki dociskowi i geometrii połączenia. Na rysunkach technicznych takie sprzęgło rozpoznaje się po symetrycznych obejmach oraz widocznych śrubach spinających elementy.
Odpowiedź "cierne" jest błędna, bo sprzęgła cierne wymagają powierzchni trących oraz mechanizmu docisku (np. tarcz, okładzin, sprężyn). Ich ideą jest przenoszenie momentu przez tarcie i często możliwość kontrolowanego poślizgu. Jeśli na rysunku widać obejmy/łubki skręcane śrubami, nie jest to typowy układ cierny.
Odpowiedź "tulejowe" jest błędna, ponieważ sprzęgło tulejowe kojarzy się z tuleją (jednolitym elementem łączącym) nasuwaną na końce wałów i zabezpieczaną np. wpustami/śrubami ustalającymi. W sprzęgle tulejowym dominującym elementem jest tuleja, a nie rozcięte obejmy (łubki).
Odpowiedź "kołnierzowe" także jest błędna: sprzęgło kołnierzowe składa się z dwóch kołnierzy osadzonych na wałach, skręcanych ze sobą śrubami. Na rysunku powinny dominować tarczowe kołnierze (czołowe połączenie), a nie obejmy opasujące wał.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu sprzęgieł najpierw odpowiedz sobie na pytania: (1) czy widać kołnierze czołowe, czy obejmy na obwodzie wału, czy może element w formie tulei? (2) czy przeniesienie momentu wynika z tarcia (docisk + okładziny), czy z połączenia sztywnego (śruby/kształt)? To zwykle pozwala szybko odrzucić błędne typy.
