W konstrukcji szkieletowej stalowej budynku wielokondygnacyjnego podstawą nośności są powtarzalne układy ramowe. Składają się one z elementów pionowych (najczęściej słupów) oraz elementów poziomych (rygli/belki ramowe), które razem tworzą "szkielet" przenoszący obciążenia z wyższych kondygnacji do fundamentów.
Rygiel jest elementem liniowym, zwykle poziomym, który łączy słupy w ramie i współpracuje z nimi w przenoszeniu obciążeń (np. od stropów, ścian osłonowych, użytkowania). Na rysunkach konstrukcyjnych bywa pokazany jako główny poziomy element ramy na danej wysokości.
Płyta stropowa różni się od rygla tym, że jest elementem powierzchniowym (a nie liniowym). Tworzy przegrodę poziomą kondygnacji i rozkłada obciążenia użytkowe na elementy nośne niższego rzędu (np. belki, rygle, podciągi). Na rysunkach może być przedstawiana jako wypełnienie pola między belkami/ryglami lub jako zaznaczony obszar stropu.
Odpowiedź "2 - słup, 4 - belkę stropową" jest nieprawidłowa, bo miesza typ elementu pionowego z elementem poziomym i nie wskazuje płyty jako elementu powierzchniowego. Odpowiedź "2 - słup, 4 - płytę stropową" jest błędna, jeśli oznaczenie 2 dotyczy elementu poziomego ramy, a nie podpory pionowej. Z kolei "2 - rygiel, 4 - belkę stropową" jest nietrafne wtedy, gdy oznaczenie 4 wskazuje strop jako płytę, a nie pojedynczy element belkowy.
Na egzaminie warto pamiętać o praktycznej wskazówce: elementy liniowe (słup, belka, rygiel) zwykle rysuje się jako pojedyncze pręty/profil, natomiast elementy powierzchniowe (płyta stropowa) obejmują pole i "zamykają" kondygnację. Rozróżnienie roli elementu (rama vs strop) ułatwia wybór poprawnej odpowiedzi.
